ചിന്നഹള്ളിയിലെ തണുത്ത രാത്രികള്‍ 1

പ്രഭാതമായപ്പോഴേക്കും മഴ പൂര്‍ണ്ണമായും പെയ്തൊഴിഞ്ഞിരുന്നു. മഴമേഘങ്ങള്‍ താഴ്‌വരയിലൂടെ താണു പറന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ഞാന്‍ കിഴക്ക്‌ മഗ്ഗിയിലെ മലനിരകളിലേക്ക്‌ നോക്കി. അവ്യക്തമായ ഉദയവര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ ചക്രവാളത്തില്‍ പരന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു.കാലികളെ മേയ്ക്കുന്നവര്‍ ആര്‍ത്തു വിളിക്കുന്നതിന്റെയും കാലികള്‍ മുക്രയിടുന്നതിന്റെയും ശബ്ദം വായുവില്‍ മുഴങ്ങി. ദൂരെയെവിടെയോ ഒരു ട്രാക്റ്റര്‍ മല കയറിപ്പോകുന്ന ശബ്ദം അവ്യക്തമായി കേള്‍ക്കാം.


ചിന്നഹള്ളിയിലെ വിശാലമായ മേച്ചില്‍ സ്ഥലത്തിനടുത്തു കൂടിയും കാപ്പിത്തോട്ടങ്ങളുടെ അങ്ങേ വശത്തു കൂടിയും ഞാന്‍ എന്റെ ചുവന്ന യെസ്ഡി ബൈക്ക്‌ ഓടിച്ചു പോയി. ഗ്രാമത്തിന്റെ ആ ഭാഗത്തേക്ക്‌ നോക്കാതിരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ ശ്രമിച്ചു. അവിടെ ഗ്രാമത്തിന്റെ ആ ഭാഗത്തായി ആ വീടും കല്‍മതിലും ഇപ്പോഴുമുണ്ട്‌. ഞാന്‍ പണ്ട്‌ അമ്മയുടെ കൈയ്യും പിടിച്ച്‌ കയറിച്ചെന്നത്‌ അവിടേക്കാണ്. അന്നൊക്കെ എനിക്ക് അത് ഒരു സ്വപ്നലോകം തന്നെ ആയിരുന്നു.


ഗ്രാമം പിന്നിലായി. എന്റെ മുന്നില്‍ പുല്‍പ്രദേശവും ഓറഞ്ച്‌ തോട്ടവും പിന്നെ ചെറിയ കുന്നുകളുടെ നീണ്ടൊരു നിരയും കിടപ്പുണ്ട്‌.


എന്നാലും ആ പഴയ വീടിനെയും ആ പഴയകാല ദിനങ്ങളെയും കുറിച്ചുള്ള അവ്യക്തസ്മരണകള്‍ എന്നെ വ്യാകുലപ്പെടുത്തി.


അവസാനം ഞാന്‍ അവിടേക്ക്‌ പോവുക തന്നെ ചെയ്തു. എന്റെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ ഗ്രാമത്തിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരമായ വീടായിരുന്നു ഞങ്ങളുടേത്‌. എന്നാലിന്നോ? കരിങ്കല്ലുകൊണ്ട്‌ കെട്ടിയ മതില്‍ പൊളിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. മേല്‍ക്കൂര വീണു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ചുവരില്‍ വലിയ ദ്വാരങ്ങള്‍. വാതിലുകളും ജനാലകളും പൊളിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. ഞാന്‍ അകത്തേക്ക്‌ കയറി. മുറികളില്‍ മഴവെള്ളം കെട്ടി നില്‍ക്കുന്നു. ചുവരിലെ ആ ചില്ലുവിളക്കു പോലും ഇപ്പോഴും അങ്ങനെ തന്നെ ഇരിക്കുന്നു. കാലിപ്പുര നിന്നിരുന്ന സ്ഥലം കാടു പിടിച്ചു കിടക്കുന്നു. എന്തു മാത്രം വലുതായിരുന്നു ആ കാലിപ്പുര. അന്ന് ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ എന്തുമാത്രം കാലികള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.....


പിന്നിട്ടുപോയ എത്രയോ വര്‍ഷങ്ങള്‍...എന്നിട്ട്‌ ആ വര്‍ഷം...ആ ദിവസം എന്താണു സംഭവിച്ചത്‌? ഞാന്‍ അന്ന് തീരെ ചെറിയ കുട്ടിയായിരുന്നു. വിദൂരദിനങ്ങളിലെ ആ രാത്രി ഞാനിന്നും ഓര്‍ക്കുന്നു. ഒരു വെളുത്ത രാത്രി. നല്ല നിലാവുണ്ടായിരുന്നു. പുറത്ത്‌ മഞ്ഞ്‌ കട്ടിയായി പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് മലയിലെവിടെയോ വലിയൊരു മുഴക്കം കേട്ടു. പിന്നെ ശക്തമായി മഴ പെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി.


കറന്റ്‌ പോയി. എവിടെയോ നായകള്‍ നിലവിളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. കാലിപ്പുരയില്‍ കാലികള്‍ ഉറക്കെ അമറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇരുളടഞ്ഞ ആ വീടില്‍ ഞാനും അമ്മയും വല്ലാതെ ഭയന്നു.

രാത്രി ഏറെയായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പിന്നീട്‌ ഇടി മുഴങ്ങിയില്ല. മഴ തോര്‍ന്നു. പതിയെ പതിയെ താഴ്‌വര നിശ്ശ്ബ്ദമായി.എവിടെയോ ഒരു നായ അപ്പോഴും മോങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

രാത്രി എപ്പോഴോ ഞാന്‍ ഞെട്ടി ഉണര്‍ന്നു. പുറത്ത്‌ ആളുകള്‍ ബഹളം കൂട്ടുന്ന ശബ്ദം കേള്‍ക്കാം. അടുത്തെവിടെയോകൂടി ഒരു നദി ഒഴുകിപ്പോകുന്നതു പോലെ തോന്നി. അമ്മയെ അടുത്ത്‌ കാണാനുമില്ല.വാതില്‍ തുറന്നു കിടക്കുന്നു.ഞാന്‍ വാതിലിനടുത്തേക്ക്‌ പോയി. ആളുകള്‍ കത്തിച്ച വിളക്കുകളുമായി ഓടി നടക്കുന്നു. അടുത്ത വീട്ടിലെ സ്ത്രീകളൊക്കെ അവിടേക്ക്‌ വന്നു. അമ്മ വന്ന് എന്നെ അകത്തേക്ക്‌ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. എല്ലാവരും നന്നായി നനഞ്ഞു വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവര്‍ നെരിപ്പോടിലെ തീ കൂട്ടി അതിനുചുറ്റും ഇരുന്ന് എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കന്നഡയായതിനാല്‍ എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല. ചിലര്‍ ചെറുതായി കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ രാത്രി പിന്നെയാരും ഉറങ്ങിയില്ല. പുറത്ത്‌ അപ്പോഴും ആളുകള്‍ തിരക്കു കൂട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.


രാവിലെ ഞാന്‍ പുറത്തിറങ്ങി നോക്കിയപ്പോള്‍ കണ്ട കാഴ്ച എന്നെ ഞെട്ടിക്കുക തന്നെ ചെയ്തു. ആളുകള്‍ അവിടവിടെയായി കൂടി നില്‍ക്കുന്നു. കാലിപ്പുര ഇരുന്നിരുന്ന സ്ഥലം ശൂന്യമായിക്കിടക്കുന്നു. അതിലേ ഒരു വലിയ നദി ഒഴുകിപ്പോയതിന്റെ അടയാളം മാത്രം വ്യക്തമായി കാണാം. വെള്ളം ഒരു ചെറിയ അരുവി പോലെ അപ്പോഴും ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രാത്രിയുടെ ഇരുളിലുടെ ഇരച്ചുവന്ന മലവെള്ളം ഞങ്ങളുടെ കാലികളെയെല്ലാം ഒഴുക്കിക്കൊണ്ടു പോയി.


രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അച്ഛന്‍ വന്നു. കരസേനയില്‍ ഉദ്യോഗസ്ഥനായിരുന്നു അച്ഛന്‍. ഗ്രാമത്തിന്റെ അങ്ങേ ഭാഗത്ത്‌ പുതിയൊരു വീട്‌ വാങ്ങി ഞങ്ങളെ അവിടെയാക്കി അച്ഛന്‍ തിരികെ പോയി.പുതിയൊരു ജീവിതം... ഇല്ലായ്മകള്‍...അലച്ചില്‍....അത്‌ അങ്ങനെ നീണ്ടു പോയി...പിന്നേയും വിശേഷദിവസങ്ങള്‍ വന്നു...എന്നാലും ഒന്നും പഴയതു പോലെ ആയില്ല...


കാലിപ്പുര നിന്നിരുന്ന സ്ഥലത്തെ പുല്ലിലൂടെ ഞാന്‍ നടന്നു.ഇവിടേക്ക്‌ വരരുതായിരുന്നു. ഒന്നും ഓര്‍ക്കരുതായിരുന്നുവെന്ന് തോന്നി. എന്നാലും വൈകുന്നേരം വരെ വെറുതെ എന്തൊക്കെയോ ഓര്‍ത്ത്‌ ഞാന്‍ അവിടെ തന്നെ ചിലവഴിച്ചു. നേരം ഇരുട്ടിത്തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ വീണ്ടും ആ ചുവന്ന യെസ്ഡി ബൈക്കില്‍ കയറി താഴ്‌വരയിലൂടെ ചിന്നഹള്ളിയിലെ എന്റെ വീടിലേക്ക്‌ പോയി.